Online netwerken is eigenlijk hetzelfde als offline netwerken.

Je meldt je aan in de groep, hangt je jas in de vestiaire waar je de groepsregels even doorneemt en stapt dan de ruimte in. Je kijkt rond, ziet enkele bekenden en hoort (leest) vragen en gesprekken, waar je op inpikt. Je luistert, deelt je eigen ervaringen en geeft advies als daar om gevraagd wordt. Past dat advies mooi in je eigen etalage, dan is dat mooi meegenomen. Maar past het er niet in, dan is dat ook niet erg. Bottom line is dat je de andere persoon helpt. Zo is dat ook offline. Heerlijk dat online netwerken. Je hoeft je niet in duizend bochten te wringen om er op tijd te zijn, je kan lekker je slippers aanhouden en drinkt rustig je tas koffie of thee, wat je zelf verkiest. Niemand die raar opkijkt als je ineens in zingen uitbarst omdat je favoriete nummer op de radio is.

Netwerken bij de buurvrouw

Maar toch,… steeds meer en meer merk ik dat ik toch op zoek ben naar écht menselijk contact. Het zelfstandige leven is het tofste leven dat ik me ooit kon inbeelden, maar eenzaam is het soms wel. Ja, natuurlijk kan ik met vrienden en vriendinnen afspreken, of een tasje koffie gaan drinken bij de buurvrouw, maar dat is niet waar ik naar op zoek ben om te groeien in mijn zaak. Ik zoek contact met gelijkgestemden, een gesprek over issues die we allemaal tegenkomen, inspiratie om verder op te bouwen, zuurstof om af en toe die business los te kunnen laten. Uiteraard, en laten we daar nu maar niet naïef in wezen, is het de bedoeling om er in the long run potentiële klanten uit te halen. Iemand raadt jou aan, jij raadt iemand aan. Dat is in mijn ogen nog steeds de beste manier om je zaak te laten groeien. Zodra iemand jou aanraadt én je natuurlijk de verwachte waarde kan leveren, gaat de bal aan het rollen.

Dus vandaag kwam plots het moment dat ik mezelf naar websites van enkele netwerkorganisaties zag surfen. En na anderhalf uur kwam het moment dat ik mijn motivatie voelde wegzakken. Wat een teleurstelling.

Ik ben mens, geen multinational

Ik kan er niet precies mijn vinger op leggen maar de netwerkorganisaties en –momenten die ik vond via Google deden me niet helemaal thuis voelen. Zonder afbreuk te willen doen aan de organisaties (want ze hebben allemaal hun waarde), leek het ene me te afstandelijk (ik ben mens, geen multinational), het andere te ingewikkeld en het laatste te oubollig. Niet één netwerk dat offline ontmoetingen aanbiedt, sprak me aan, of kon me overtuigen de investering van het lidgeld te doen. Ook de netwerkevenementen die ik onderweg vond, voelden voor mij te stijfjes aan. Ik wil die slippers gerust ruilen voor een net paar schoenen, maar ik wil wel mezelf kunnen blijven. Tips krijgen over hóe je je naamkaartjes moet uitwisselen, komt bij mij al erg afstandelijk over. Ik heb immers geen naamkaartjes. Ik weet dat ik bij één van de weinigen ben, maar ik maak liever contact met je via social media dan dat mijn kaartje (of dat van jou!) bij Marcel in de lade verdwijnt. Zoiets zoek ik dus ook niet.

Maar wat zoek ik dan wel?
Eerlijk gezegd… Ik zoek een groep gelijkgezinden, die zonder enige verplichting en grote verwachtingen samenkomen om een tas koffie of thee te drinken, misschien een stuk taart te eten en als het erg gezellig is, lekker blijven plakken om ook nog wat te eten. Dát zoek ik.

Let’s Get Together

En toen viel er in mijn brein een deurtje open. En dat deurtje toonde mij beelden van de Get Together die ik in november organiseerde. Deze Get Together is ontstaan uit het geniale idee van mijn lief en houdt in dat ik één dag per maand ergens ten velde voor twee uren ga werken, en wie zin heeft om bij me te komen zitten, kan dat doen. Get Together is oorspronkelijk bedoeld voor iedereen die vragen heeft over SEO & WordPress (en dat is het nog steeds), maar wat het beeld in het deurtje mij toonde was dat ik zélf al bezig ben met zo’n netwerk op te starten. Het hoeft niet gezegd te worden (maar ik doe het toch) dat de Get Together van november heel wat mooie verhalen opleverde. We leerden elkaar kennen, spraken over onze zorgen en over onze vrijheid. Het mooie is… Daar waar we offline een beginnetje aan maakten, gaat nu online verder. We spreken elkaar in de Facebookgroepen, verwijzen naar elkaar en – nog mooier – moedigen elkaar aan.

Mijn besluit van deze blogpost is dus eigenlijk dat ik mijn eigen netwerk aan het maken ben. In Limburg zijn we sowieso schaars voorzien van dergelijke initiatieven. Het is dus hoog tijd dat iemand daar maar eens aan begint. Dat gezegd zijnde, nodig ik jou van harte uit om op één van de Get Together kennis te komen maken.

Het geeft niet als je je naamkaartjes vergeten bent, en je slippers… Die mag je gewoon aanhouden!

Cut to the chase

Geen tijd te verliezen? Neem hier direct contact met mij op!