Maak het jezelf toch niet altijd zo moeilijk.

Op zoek naar inspiratie

Da’s een gedachte die vandaag bij me opkwam. Ik ging immers zitten om te schrijven, maar ojee, inspiratie kwam niet. Wat nu? Afdwingen van inspiratie is nooit een goed idee, maar gisteren had ik inspiratie. Waarom vandaag dan niet meer? Waar zijn die ideeën naartoe?

Weg. Een ander antwoord heb ik niet. Die ideeën zijn weg.

Of dat wil betekenen dat het geen goeie ideeën waren, laat ik in het midden.

Maar bon, ik zat dus neer, te kijken naar de zwarte cursor die onverbiddelijk op mijn scherm knipperde.

Aan. Uit. Geen. Inspiratie. Schrijven. Moet. Je. #paniek

Tot er dus deze gedachte binnensloop, op kousenvoeten, want ze was bang om zichzelf te laten horen: “Maak het jezelf toch niet altijd zo moeilijk”.

Eh, lap. Ze had wel gelijk. Het is een stemmetje dat ik niet graag naar boven laat komen, want argh, het moet toch goed zijn? Ik móet toch iets schrijven wat iedereen graag leest? Ik móét toch iets schrijven dat raakt? Ik MOET TOCH….?!

Nee, ik moet net niks. Ik WIL. En in de “ik wil” ligt de inspiratie, niet in de “ik moet”. Daarom dat ik gisteren wél ideeën had. Want toen WOU ik wandelen om dat brein leeg te maken, ik koos ervoor om aan niks te denken, ik besloot zélf om te genieten van het gevoel dat mijn zintuigen me op een dienblad presenteerde. De zoete geur van bloeiende rododendrons, de koelte van de lentebries, de sappige kleuren van de Mombeekvallei, het kabbelen van de beek, het proeven van het frisse water uit mijn camelbak. Helemaal in het nu opgaan geeft ruimte. Ruimte in dat overvolle hoofd van je.

Want, dat kan iedereen wel toegeven, we móeten al zoveel in dat kleine hoofd van ons opslaan. Planningen (als je geluk hebt van jezelf, zo niet ook nog van een partner, kinderen, een baas, of die van De Lijn, godbetert!), dingen die we moeten doen, plaatsen waar we moeten zijn, mensen die we moeten spreken, onszelf die we niet voorbij mogen hollen. Geen wonder dat we dat brein van ons keer op keer verwaarlozen. We dénken wel dat we er aandacht aan schenken (want: “ik lees een boek in plaats van Facebookberichten”, of “ik gebruik app om me te helpen plannen”) maar laat me je even uit die bubbel helpen…  Alleen door NIET te denken, help je dat brein van je. En NIET denken, dat kan alleen als je met je aandacht hier bent. Niet bij morgen. Niet bij gisteren. Maar nu.

Dat voelt in het begin raar. Je zal mopperen dat het stom is. Dat je toch altijd in het nu bent? Wat een onzin. Ik kan toch niet straks of wat net geweest is zijn? Dat klopt. Maar merk op dat je gedachten je toch naar één van beide tijdstippen zal sturen. Je zal denken aan je boodschappenlijstje. Aan dat moeilijke gesprek dat je nog moet voeren. Die taak wat je nog moet afwerken. Of aan dat leuke gesprek dat je vandaag met je collega had. Of aan die ene klant wat dat lieve mailtje stuurde.

Merk je het?

De truuk om deze gedachten een halt toe te roepen is tweeledig. Eerst en vooral hoef je ze geen halt toe te roepen, maar laat ze gewoon zijn. Merk op wat je denkt, bedank jezelf dat je die gedachten uit het niets naar boven hebt laten komen* en laat ze los. Parkeer ze. Die gedachte is er nu. Die zal er dus hoogstwaarschijnlijk later nog wel zijn. Schenk er daarom voor nu even geen aandacht aan. Ten tweede kan je je aandacht sturen door in te gaan op je zintuigen. Wat voel je? Wat hoor je? Wat ruik je? Wat zie je (zelfs met gesloten ogen)? Wat proef je? Wissel, bijvoorbeeld, af tussen het meest intense geluid (die toeterende vrachtwagen voor de deur misschien?) en het minst intense geluid (hoor je dat kleine vogeltje fluiten?). Doe dat ook zo met je andere zintuigen. Welk gevoel is het meest aanwezig (je gewicht dat je billen op de stoel drukt?)? En welk het minst (misschien voel jij je nagels wel groeien?!).

Deze meditatieoefening (oh, sorry, ik heb je ongewild aan het mediteren gebracht! ;-)) is mijn favoriet, en vooral in een natuurgebied. Elk zintuig wordt geactiveerd, hoewel ik zo stil als een kat in opperste concentratie neerzit in het bos. Op een bank. Te luisteren. Te kijken (zelfs zonder bril!). Te voelen. Te proeven. Te ruiken.

Ik raad je zeer sterk aan om dit ook eens te proberen. Ook al is het maar aan de keukentafel. Give it a go. Observeer en voel. En ik garandeer je dat je op termijn anders naar jezelf zal kijken.

*Hoe meer ik mijn gedachten observeer, hoe merkwaardiger ik de werking van het brein vind. Jouw brein is in staat om uit zichzelf dingen te creëren & te ontdekken. Er is geen aanleiding voor nodig om nieuwe dingen te bedenken. Jouw brein kan dat uit zichzelf. Akkoord dat er steeds reeds opgedane kennis aanwezig dient te zijn, maar vind jij het niet merkwaardig dat jouw brein in staat is om zélf dingen aan elkaar te linken, en zélfs dingen te doen ontstaan op basis van die linken zónder dat de logica hiervan duidelijk is? Dat verbaast me keer op keer. Levenslang leren is dus zeker mijn motto. Je weet nooit welke geniale ideeën dat brein op de wereld kan brengen!

Handtekening - Treesje

Cut to the chase

Geen tijd te verliezen? Neem hier direct contact met mij op!