De schrijfstijl die ik hanteer, weekt veel reacties los bij mensen. De reacties gaan van “wow, ik wou dat ik zoals jou kon schrijven” tot “joeng, zijt ge daar weer?!”.

40dagen bloggen - dag 2 - ik wou dat ik zoals jou kon schrijven

Aan de laatste categorie wil ik niet al teveel aandacht besteden, tenzij dit: hoe is het nog gesteld met je zelfcontrole? Of is wat ik schrijf toch zo interessant dat je zelfs niet de controle hebt om het weg te klikken. Méér nog: dat je de onbedwingbare drang voelt om me een bericht te schrijven, na te lezen (of wacht, nee, dat heb je volgens mij niet gedaan) en te sturen?

Het is dan ook niet vreemd dat de eerste categorie mij enorm interesseert! Want… waarom zou iemand die ik niet ben, willen kunnen schrijven gelijk mij? Ik weet wel dat die mensen niet precies willen schrijven zoals ik schrijf, maar dat ze wél het vertrouwen willen hebben om te kunnen schrijven wát ze willen, zonder (al teveel) rekening te houden met ‘wat de mensen zullen denken’. Dat is toch wat ik leer als ik een laagje verder vraag bij degene die me die opmerking geeft.

Want daar maakt die persoon een kapitale denkfout… Ik hou enorm rekening met wat ‘de mensen zullen denken’. Mijn meest populaire blog (Het spijt me) waarin ik op een verbloemde manier mijn excuses aanbied aan iedereen die ik ooit te duur genoemd heb, was één van de spannendste die ik ooit lanceerde. In die blog excuseer ik me immers oprecht aan iedereen die ik ooit te duur noemde (face it, we all did it), maar voor wie verder leest is deze blog ook een fameuze sneer naar iedereen die mij ooit te duur noemde. En da’s natuurlijk wel spannend, zeker als zelfstandige. Wat gaan mijn klanten er van denken? Wat als een potentiële lead zich herkent in wat ik schrijf? Wat gaat mijn omgeving ervan denken? Geld is een gevoelig issue en iedereen heeft ooit wel één of andere dienst/product te duur genoemd, niet nadenkend over de onbewuste implicaties die dat met zich meebrengt voor de kleine zelfstandige.

Dus ja, ik hou enorm rekening met de mening van anderen.
Maar daar zit nog een grote denkfout.

Want,… noch jij, noch ik, kan de mening van anderen voorspellen. Dat deze blog zo populair zou worden, had ik in mijn stoutste dromen niet kunnen denken, én had ik ook niet verwacht. Dat een andere blog (Ondernemen zonder telefoneren) dan weer ronduit gemene reacties losweekte, had ik ook niet kunnen verwachten. In één van de recensies die publiekelijk werd achtergelaten op mijn Facebookpagina kan je dat met je eigen ogen lezen. Nee, ik schaam me niet om dit te delen of weg te steken. Zoiets gebeurt als je je nek uitsteekt. Als je je mening verkondigt. Als je opkomt voor jezelf. Als je wil werken zoals jij dat wilt en dat niet naar de goesting van een ander is. En da’s ok.

Heb jij de drang om te schrijven? Om iets te verkondigen dat niemand anders zegt? Doe dat dan. Schrijf (liefst zonder nadenken).

Herlees (met een beetje nadenken).
Laat liggen (en denk over wat anders na).
Overweeg en negeer alle mogelijke scenario’s (met véél nutteloos nadenken ;)).
Publiceer.

Ow, en als je écht als de dood bent voor feedback probeer je zicht daarop te veranderen. Een boek dat mij daarbij hielp is “Playing Big” van Tara Mohr*” (*affiliate).

Handtekening - Treesje

Cut to the chase

Geen tijd te verliezen? Neem hier direct contact met mij op!