En toen ging het licht aan…

Lange tijd heb ik geworsteld met het feit dat ik zo geïnteresseerd ben in persoonlijke ontwikkeling, maar dat ik er, buiten mezelf transformeren, niet anders mee kon doen. Ik heb immers een hekel aan mensen die hun kennis daaromtrent opdringen en je vertellen hoe jij de dingen moet aanpakken. Daarnaast heb ik geen enkele coachingservaring dus wie ben ik om je te vertellen wat persoonlijke ontwikkeling is en hoe je dat het beste aanpakt? Ik ben toch ook maar gewoon een mens, zoals jij, nietwaar?

Maar sinds kort is bij mij een lichtje gaan branden.

Het zit 'm in de verhalen

Het ontdekken / creëren / horen van mooie verhalen is de rode draad in mijn leven. Als tiener was ik dol op de verhalen die verteld werden in de les geschiedenis en aardrijkskunde, nu nog trouwens. Als twintiger zette ik me actief in bij de jeugdvereniging om leuke feestjes met een thema te organiseren, iets waar ik als eind-twintiger mijn eerste business van probeerde te maken. Dat mislukte want mijn persoonlijke ontwikkeling zat op een erg laag pitje. Ik ging terug full time werken en zakte steeds verder weg in een modderige gedachtenpoel. Tot op een dag Het Leven me zei dat het genoeg geweest was.

Ik verdiepte me in persoonlijke ontwikkeling. Dat begon met héél veel huilen (beginnen de beste ideeën daar niet altijd?), ging verder langs talloze therapeuten & loopbaanbegeleiding, om dan uiteindelijk in de bibliotheek te belanden waar de afdeling “psychologie” ondertussen nog maar weinig boeken huisvest die ik niet gelezen heb.

Afgelopen week passeerde ik weer in de bibliotheek op zoek naar dat volgende boek op mijn te-lezen-lijstje. Na het lezen van de achterflap besefte ik dat dit het laatste boek zou zijn dat ik zou lezen over de ‘zachte’ materie. Met ‘zachte’ materie bedoel ik het veranderen van je mindset, het aandacht schenken aan je innerlijke zelf, het “durven”, het gebruiken van je mentaal kapitaal,… En inderdaad, na het eerste hoofdstuk bedacht ik me: “dit ken ik al”, maar nog belangrijker, dit KAN ik al. Het is tijd om te vertrouwen op dat brein in mijn hoofd, en om nu eindelijk die ziel in mijn lijf te laten branden. Het is tijd voor méér meditatie, méér yoga, méér beweging, beter eten en bewuster leven.

Ik kijk vandaag dus ook met veel trots terug op het traject dat ik de afgelopen drie jaren heb afgelegd. Van een huilend, snotterend klein meisje dat de weg kwijt was, sta ik nu te kijken naar een sterke vrouw met haar zwaktes maar zéker ook haar sterktes en vooral met het besef dat écht alle aspecten dik in orde zijn.

Donker en licht. Warm en koud. Zwart en wit, en alles ertussenin. Het is wie ik ben, en het is ook wie jij bent.

En dat is de reden waarom ik je dit vertel. Ik hou van verhalen. Ze maken het leven interessant, grappig, ontroerend en pijnlijk. Het leven is geen opéénvolging van feiten, maar een aaneenschakeling van verhalen, van wat jij meemaakt, van wat jou jou maakt. Twee mensen in één en dezelfde situatie kunnen beiden een compleet ander leven leiden, en dat fascineert me mateloos.

Het is dan ook mijn missie, mijn passie, om die verhalen het daglicht te laten zien. Ik ben geen expert, op geen enkel vlak, en dat zou ik ook nooit willen zijn, want het is door mijn generalist-zijn dat ik het helikopteroverzicht heb. Vanaf de afstand die ik met jou heb, zie ik (nee, voel ik) perfect aan waar bij jou de drempel zit om je verhaal te vertellen. Is het je mindset? Is het je technische kennis? Of is het de angst om naar buiten te komen met jezelf? Praat met mij over wat je bezighoudt en ik help je, met alle liefde en omarmingen die je nodig hebt, om je over die drempel te helpen.