Iets meer dan een jaar geleden zette ik met veel moed een punt achter mijn eigen zaak. Drie jaar lang begeleidde ik met veel plezier heel wat onderneemsters die dezelfde droom als mij hadden: vrijheid creëren door een eigen zaak op te starten. ?

Na drie jaar keek ik eens diep in mijn eigen ziel en moest ik tussen de tranen en snotterbuien toegeven dat ik alles had wat ik wou,… behalve vrijheid.

Dankzij de “Heilige Technologie” was ik bereikbaar van uit de badkamer tot op een bergtop in Roemenië, van de ochtendmeditatie tot de “avondyoganidra”, van A tot Z, van 0 tot ∞, van… Enfin, you get the picture…
En ondanks de aanwezigheid van veel digitale contacten (onder wie veel klanten die ondertussen vriendinnen zijn geworden) bleek het alleen dragen van beslissingen, het niet kunnen roddelen aan de koffiemachine en het gebrek aan een standvastig inkomen te zwaar om te blijven dragen.
Mijn “alles of niets”-mentaliteit werd ‘hennig’ op de proef gesteld…

Heel wat gesprekken met Bert (geef die man een standbeeld ??) en tienduizenden kilometers later (een betere manier om ’t kopke leeg te maken is er niet, toch? ??) viel het doek, niet goed wetende wat zou volgen.

Fast forward, naar vandaag, maar eigenlijk ook naar eind oktober vorig jaar. Ik solliciteerde ‘stommelings’ voor een job bij UHasselt.

Gewoon. Een job. Collega’s. Loon. Dichtbij huis.
Meer was’t niet.
Dacht ik.

Wat ik kreeg was echter een openbaring… ?

Het samenzijn met collega’s, de mogelijkheid om te overleggen, advies te vragen en gewoon te praten met elkaar… Umpf. Een leegte in mijn ziel werd opgevuld. Wat een geluk dat het dan ook nog eens lieve collega’s (ja, ze lezen mee ❤️?) zijn die meeleefden met elke stap die ik zette tot op vandaag.

Want vandaag, ja, vandaa-haag, ?
(wacht, ik kom ooit wel tot the point)
muteerde ik intern en startte ik als kersverse digitale marketing- en communicatiemedewerker aan de UHasselt.

Fier als een gieter zat ik vanochtend klaar voor het welkomstgesprek met mijn nieuwe coördinator.
Samen zaten we… thuis…
Zij aan haar bureau.
Ik aan de keukentafel.
Alleen.
Oh, the irony!

(intermezzo)
When you gonna give me some time, Corona?
M-m-m-my Corona…
???

Ondanks de fysieke afstand, werd het een zeer leuk gesprek en ik kan .niet. wachten om écht te beginnen, en om het volledige team te mogen ontmoeten, op anderhalve meter, bij de taart die ik die dag zal meebrengen (ja, de nieuwe dienst leest ook mee ?).
Ik kan niet wachten om sámen te werken aan de groei van UHasselt, om sámen aan één eiland te zitten, te overleggen en af en toe wellicht ook zot te worden van de drukte van de job. Maar tot het zover is, geniet ik van de stilte in mijn keuken, van de rust om me in te lezen / leren en van de tijd om de nieuwe dingen te leren die ik nodig heb om deze job tot een goed einde te brengen.

Iets meer dan een jaar geleden zette ik met veel moed een punt achter mijn eigen zaak, niet goed wetende wat zou volgen.
Vandaag startte ik in een job die op mijn lijf geschreven is.
Vrijheid… Ze kent veel gezichten.